Núna er maður kominn heim og læti. En ferðin var alveg geggjuð alveg eins og ferðin þegar ég kom til bandaríkjanna og hér kemur síðan ferðasagan.

Á mánudaginn klukkan 13:00 fór ég á Clarion hotel í Davenport, en þar var ég með öðrum skiptinemum. Þar var ég að synda og reyna að skemmta mér þar til að rútan kæmi til þess að keyra okkur til Chicago. Rútan kom klukkan 2 um nóttina og fórum við öll um borð um hana. Hún var að keyra okkur til Elmore Collage, en það er háskóli í Chicago. Við komum þangað klukkan 5 og þurftum að bíða í einhverri rútu biðröð því það voru 17 rútur á undan okkur sem voru að bíða eftir því að afferma. Loksins 45 mínútum seinna var röðin komin að okkur að taka töskurnar okkar út og þá gerði ég það og fór síðan að fá mér að éta. Þegar ég var búinn að éta var klukkan einhvað rúmlega 6 um morguninn, ég var ógeðslega þreyttur en ég gat ekki sofið. Bæði frá spenningi við það að vera að fara heim og spenningi að þarna var ég að fara að tala við íslendinga face-to-face í fyrsta skipti í 10 mánuði. Síðan var ég að labba um að reyna að finna 5 aðra íslendinga og það voru þúsundir manna þarna og það var eins og að reyna að finna nál í heystakki get ég sko sagt þér. En þegar ég finn íslendingana þá ætla ég að vera geggjað sniðugur og segja setninguna sem ég var búinn að vera að plana að segja seinasta mánuðinn, og hvað skeður ég opna munninn og út kemur ekki íslenska og ekki enska heldur bara loft. Ég var mállaus í svona 6 sekúndur og síðan byrjaði ég að tala, en það var enska. En svona þegar maður var aðeins farinn að ná íslenskunni þá leit ég á klukkuna og klukkan var 6:15. Tíminn þarna leið ekki og ég þurfti að bíða þarna þangað til að rútan kæmi til þess að taka okkur upp á flugvöll, en það var klukkan 10:30. Svo stóð maður bara, labbaði um, talaði við aðra skiptinema sem ég hitti á leiðinni til bandaríkjanna og líka einhverja sem ég þekkti ekki neitt, og loksins var klukkan orðin 10:30. Við fórum í rútuna, hún keyrði okkur út á flugvöll og við vorum komin þangað um 11 leytið og þegar við vorum komin í gegnum allt öryggis dæmis og búin að checka inn þá fórum við á McDonalds, en þar biðum við frá 12 um hádegi til klukkan 15:30 en þá fórum við að hliðinu okkar. Flugvélin átti að fara klukkan 16 þannig að við vorum aðeins að flýta okkur og svo þegar við komum að hliðinu þá sjáum við að það er búið að breyta um hlið og seinka flugvélinni til 16:15. Svo löbbum við rólega að hinu hliðinu og þegar við erum komin þangað þá sjáum við að það er búið að seinka flugvélinni til 16:30. Svo sitjum við bara fyrir utan og þá er seinkað flugvélinni til 17:00, en klukkan 17 þá förum við í flugvélina og um klukkan 17:08 þá fór flugvélin loksins að hreyfast en þegar við vorum komin frá flugstöðinni þá tilkynnti flugstjórinn að það væru um 34 flugvélar að bíða fyrir framan okkur eftir flugtaki. Þannig að við hringsóluðum flugvöllinn og klukkan 18:12 sagði flugstjórinn að við værum að fara í loftið eftir að hafa hringsólað flugvöllinn í klukkutíma. Þá var ég nú orðinn helvíti hræddur um að við værum að fara að missa af tengifluginu okkar til Íslands frá Boston. En við vorum að búa til allskonar plön um hvað við ættum að gera þegar að við kæmum á flugvöllinn í Boston, en AA lendir í B hluta flugstöðvarinnar en Icelandair flýgur frá E hlutanum, akkurat hinum megin. Icelandair flugið átti að fara í loftið klukkan 21:30 og við lentum klukkan 21:14 og flugstjórinn biður alla um að bíða í flugvélinni þar til að við erum farin úr flugvélinni af því að við þurftum að ná tengiflugi. Við erum komin út úr flugvélinni um klukkan 21:16 og þá spretti ég eins hratt og ég gat með allann handfarangurinn minn og í sandölum. Eftir smá stund þá sé ég að ég get ekkert verið að hlaupa í sandölum þannig að ég tek þá af mér og hleyp á tánum á flugvellinum í Boston. Við hlupum út úr flugvellinum, fundum okkur rútu sem keyrði niður í hluta E og hlupum út. Þegar við vorum komin inn í hluta E þá fundum við Icelandair check-in borðið og spurðum konuna sem var að vinna hvort að við misstum af fluginu, hún hringdi í flugstjórann og spurði hann hvort að hann vildi bíða í einhvern tíma eftir 5 skiptinemum frá Íslandi. Flugstjórinn valdi rétt og ákvað að bíða eftir okkur, þegar við vorum búin að checka okkur inn þá hlupum við í öryggisdæmið sem maður fer alltaf í gegn og var meir að segja opnuð ný röð fyrir okkur svo að við kæmumst í gegn sem fyrst. Það gekk erfiðlega að fara í gegn afþví að ég gleymdi að taka af mér beltið þannig að það vældi þegar ég fór í gegn. Ég tók af mér beltið og slapp síðan þegar ég fór í gegn í annað skiptið. En síðan hlupum við aftur á flugvellinum og beint í flugvél Icelandair. Það var ekkert smá gott að komast í flugvél með íslenskum leiðbeiningum um hvernig ætti að gera einhvað og íslensku fólki. Ég held reyndar að ég ætli að biðja um afrit af öryggismyndavélunum því að ég held að ég hafi slegið heimsmet í 100, 200 og 300 metra spretti og síðan líka í langhlaupi með handfarangur. En þegar við vorum komin í loftið þá fór ég og skipti um föt og þreyf á mér lappirnar inná flugvéla klósettinu. Svo þegar við lentum á íslandi þá þurftum við að fara í gegnum öryggistékk til þess að komast inn í landið og fórum við í gegnum þá og ég mundi eftir því að taka af mér beltið. En þegar ég labbaði í gegnum þá var ég hræddur um að þetta myndi væla á mig aftur og svo þegar ég labbaði í gegn þá vældi þetta ekki og ég kom með svona svip og blés frá mér svona alveg eins og ef að ég hafi verið að reyna að komast í gegn með einhvað og það hafi tekist. Auðvitað tók öryggisvörðurinn eftir þessu og kemur að mér, settu hendurnar út og stattu alveg kyrr. Hann leitaði á mér en fann ekki neitt þannig að hann leyfði mér að halda áfram. Við löbbuðum í gegnum flugvöllinn og fórum í Duty Free búðina og þegar maður var búinn að versla fórum við að ná í töskurnar okkar, en getiði hvað. Engar töskur voru þarna, þær náðu ekki að komast inn í vélina á svona stuttum tíma þannig að við löbbuðum í gegnum tollinn með ekki neitt nema handfarangur. Svo voru töskurnar reyndar sendar heim, eða réttara sagt þær voru sendar með rútunni í skálann og tóku næstum því allt plássið í skálanum þannig að töskunum var troðið upp á Heiðar og Nonna og þeir næstum því þvingaðir til þess að taka töskurnar heim til mín, sem þeir gerðu.

Þeir sem hafa ekki lesið ferðasöguna frá því að ég fór til Bandaríkjanna þá hvet ég ykkur til þess að gera það. Hún er á hægri hliðinni á síðunni undir Eldri Blogg, Ágúst 2006

Ómar Guðbrandsson

Veðrið hérna í Iowa er skrýtið. Eins og gerðist í gær, ég var á hafnarboltaleik með vinum mínum og það var sól og 32 stiga hiti og allt í einu fer viðvörunarkerfið í bænum í gang og allir þurftu að fara í skólann(því þetta var skóla hafnarboltaliðið sem var að spila). 2 mínútum eftir að við vorum komin inn í skólann allt varð bara svart úti og það voru þrumur og eldingar og meiri rigning en ég hef séð á allri minni ævi. Eftir 20 mínútur var kominn sól aftur og einum klukkutíma eftir það var allt orðið þurrt. Reyndar vorum við bara heppin því að það var hvirfilbylur með þessu vonda veðri en hann fór bara rétt framhjá bænum okkar en hitti bæinn við hliðiná okkur og hérna eru myndir.

En annars er veðrið hérna mjög gott, 25-35 stiga hiti og það á bara eftir að verða heitara og heitara því meira sem lýður af sumrinu.

Ætla ekki ad hafa þetta mikið lengra.

Ómar Guðbrandsson

P.S. Það eru bara 18 dagar í mig.

Ég ætlaði að blogga í seinustu viku en var upptekinn þannig að ég ætla að blogga núna.

Prom var snilld, byrjaði 2 vikum fyrir þegar að maður þurfti að ná sér í smóking, vestið og bindið þurfa að vera af sama lit og kjóllinn hjá deitinu þínu. Minn smóking var hvítur með bleikt vesti og bleika slaufu. Síðan þarf að leigja limmu og taka frá borð á fínum veitingastað, svo þarf maður líka að kaupa miðana og karlkynið þarf að borga fyrir þetta allt. En dagurinn sjálfur byrjar á því að allir í hópnum hittast heima hjá einhverjum og þar fara svona 45 mínútur í það að taka myndir. Eftir það er farið á einhvern stað þar sem búið er að ráða einhvern fag ljósmyndara í það að taka myndir sem tekur kannski aðra 45 mínútur. Síðan var farið út að borða og eftir það farið á ballið sjálft. Það var snilld, og síðan eftir ballið var Post-Prom en þar eru alls konar leikir eins og laser-tag, alls konar uppblásnir hlutir, og svo settum við nöfnin okkar í pott þar sem að þeir drógu út vinninga eins og 46 tommu flatskjá, fartölvur, PS3, X-Box 360, Guitar Hero, en ég vann ekki neitt. Síðan klukkan 3 um morguninn var endinn á Post-Prom og þá slepptu þeir blöðrum með peningum í þeim niður og fékk ég 20 dollara. Eftir það var Post-Post-Prom heima hjá Brad en þar var hann með allskyns mat, billiard og borðtennis borð, og síðan svona fótboltaborð eins og Joey og Chandler eru með í þeirra íbúð í Friends. Þar var ég til 9 um morguninn og fór síðan heim að sofa og svaf allan sunnudaginn.

Eg og Amanda

Eg og Steph

Allur hopurinn

Eg og Sarah

Eg og Brodie

Eg og Kayla

Eg og Alexa

Eg og Emily

Eg og Colin

Aftur

Eg a nautinu

Aftur

Eg ad detta af nautinu

En alla vikuna fyrir Prom voru einhverjir alltaf að tala um hvernig þú átt ekki að drekka og keyra eftir Prom og allt það. Á föstudeginum voru löggan, sjúkraliðarnir, slökkviliðið og allir sem koma nálægt einhverju þegar að bílslys gerast komu og settu upp bílslys á bíla-stæðinu í skólanum. Það byrjaði með sprenginu í bílunum og síðan hringdi gangandi vegfarandi í lögguna og þeir komu með sírenurnar á, á eftir löggunni kom slökkviliðið og sjúkrabílarnir. Samtals voru þarna 2 slökkviliðsbílar, 5 löggubílar og 3 sjúkrabílar, og síðan kom ein sjúkraþyrla sem lenti á veginum og tók einn af þeim "slösuðu" og tók hann með ser í burtu. Það var reyndar helvíti flott að sjá þetta ég verð nú að segja.

Fótboltinn er búinn og er ég núna að gera ekki neitt eftir skólann á daginn, eða ég er ekki að gera neinar íþróttir. Ég fer oft að synda og það er svona lína yfir vatninu sem maður hengur í og þegar maður er yfir miðju vatninu þá sleppir maður. Þetta er erfitt að útskýra en þessi mynd ætti að sýna ykkur hvað ég er að tala um.

Á meðan fótboltinn var í gangi fór ég tvisvar sinnum í viku í "Freestyle Wrestling" sem er bara svona mikið skemmtilegri en þetta sem ég var að gera í vetur. Hérna er vídeo af því hvernig það fer fram.

http://www.youtube.com/watch?v=IJgiKN_tYNY

Um helgina fór ég til Chicago í útskriftarveislu. Veislan var á sunnudeginum en ég fór til Chicago á föstudeginum. Ég gisti í íbúðinni hjá þeim sem var að útskrifast, en hann er frá Sviss og var skiptinemi hjá fjölskyldunni sem ég er hjá núna fyrir 10 árum. Hann var að útskrifast úr Northwestern School of Law. Hann býr "downtown" í chicago á 17 haeð í einu húsi og er íbúðin hans þokkalega stór og er með flott útsýni yfir Lake Michigan. Á laugardagsmorgninum fórum við út að hlaupa í kringum Lake Michigan eins og Jennifer Aniston sást gera í einhverjar 10 sekúndur í myndinni The Break-Up. Eftir það fórum við út að borða, smá að versla og síðan út að labba um "downtown" Chicago. Á sunnudeginum var útskriftin og byrjaði hún klukkan 1 og var til 4 og mér hefur aldrei leiðst eins mikið á minni æfi held ég. Eftir það var veislan hjá frænku hans, hún er milljónamæringur og hélt veisluna í penthouse íbúðinni sinni á 34 hæð í Chicago. Þar var hún búin að ráða 4 þjóna, 2 kokka og 1 barþjón. Þetta var svona veisla þar sem að allir eru standandi til að byrja með og þjónn labbar á milli allra með stórann disk með mat og bjóða öllum einhvað að borða og annar þjónn bara með drykki. Án efa besta veisla sem að ég hef farið í á minni æfi.

Þarna fórum við hlaupandi.

Núna er sá tími ársins þegar að allir eru að útskrifast og allir að hafa útskriftarveislur. Þetta er líka tíminn þegar að allir bæta á sig u.þ.b 10 kílóum því það er alltof mikið af veislum út um allt, inn um allt, ofan á öllu, inn í öllu. Skólinn hjá mér er búinn á miðvikudaginn í næstu viku, og já ég veit að þið eruð öll löngu búin í skólanum á Íslandi. Síðan eru 47 dagar í að ég kem til Íslands.

Ómar Guðbrandsson

Ég hef verið upptekinn upp fyrir haus síðastliðnar vikur þannig að ég hef ekki haft tíma til þess að blogga. Allt brjálað að gera í skólanum, heimavinna, fótbolti, einhvað skiptinema dæmi og svo síðast en ekki síst, svefn.

Ég er farinn að telja niður dagana þar til ég kem heim en það eru 60 dagar. Mig langar að koma heim en á sama tíma þá langar mig ekki að fara heim. En mig langar meira að koma heim en að vera hérna sem er gott. En hérna er yndislegt veður 25-30 stiga hiti, allt hægt að gera úti, fólk farið að grilla, og það er bara gaman að vera úti og spila íþróttir. Ég væri til í svona veður allt árið heima á Íslandi.

Fyrir tveimur vikum þá var "lockdown" í skólanum en það gerist svona 2-3 sinnum á ári. "Lockdown" er þá er öllum kennslustofum og öllum hurðum í skólanum læst og skólinn fyllist af löggum með dóphunda og fara þeir með hundana um allan skóla. Það voru ekki nema 19 handteknir fyrir að hafa dóp í skápunum þeirra í skólanum. 10 af þeim eru í níunda bekk. Ég er í tólfta bekk svona til samanburðar. Allir þessir krakkar eru komnir aftur í skólann en þeim var sparkað úr skólanum í þrjá daga og fengu smá sekt. Ef að þú lendir í slagsmálum þá er þér líka sparkað úr skólanum í þrjá daga svona til samanburðar. Þegar að skólinn okkar frétti af Virginia Tech skotárásinni þá fór allt í einhvað kerfi og voru þeir í stöðugu sambandi við lögguna, sem reyndist vera gott því einhver hringdi inn og sagðist ætla að hafa skotárás í skólanum okkar og þá fórum við í "lockdown" aftur á meðan SWAT kom og hleypti okkur út. Það voru tveir aðrir skólar sem lentu í þessu sama því að einhver hringdi inn og sagðist ætla að hefja skotárás. Ég veit nú ekki afhverju fólk gerir þetta en þau bara gera þetta.

Hef ekkert meira að segja núna.

Ómar Guðbrandsson

Um daginn þá gerði ég einhvað sem ég bjóst ekki við að gera í lífi mínu, ég gaf blóð. Tvisvar sinnum á ári kemur blóðbankinn í skólann og eru þau í íþróttasalnum hálfann daginn og nemendarád fær fólk til þess að fara úr tíma og gefa blóð. Síðan eru þeir með kökur og alls konar gos og allt svoleiðis sem þú getur borðað eftir að þú gefur blóð. Mér var alltaf sagt að skiptinemar gætu ekki gefið blód þannig að ég ákvað að skrá mig ekki í það að gefa blóð, en þegar ég var að labba fram hjá salnum þá ákvað ég að kíkja inn. Nokkrir vinir mínir sátu þar sem þeir hafa kökurnar þannig að ég ákvað að fara til þeirra og hjálpa þeim að éta kökurnar og drekka gosið. Við sátum bara þarna og átum okkar kökur þegar að ein kona kemur þangað og er að spyrja okkur hvort að við vissum um einhvern sem hafði ekki gefið blóð því að 299 manneskjur hefðu gefið blód og markmiðið var 300. Auðvitað bentu þeir allir á mig og síðan fór konan einhvað að spyrja mig spurninga. Ég stoppaði hana og sagði henni að ég væri frá íslandi og hún hélt að það væri í allt í lagi. Hún tók mig til þangað þar sem þeir spurðu mig milljón og tvær spurningar. Eftir spurningarnar þá sögðu þeir mér að ég gæti ekki gefið blód afþví að ég væri frá öðru landi. Ég stend bara upp og er að labba aftur í tíma þegar að ein af konunum kemur hlaupandi á eftir mér og segir mér að bíða því þau ætli að athuga hvort að Ísland sé á lista yfir bönnuð lönd hjá þeim. Svo labba ég aftur þangað inn og bíð í 10 mínútur á meðan þau eru að hringja símtöl og athuga hvort að ég meigi gefa blóð. Svo koma þau að mér og segja að ég geti gefið blód og senda mig í gegnum ferlið þar sem þau athuga hvað er mikið járn í blóðinu á mér og svo framvegis. Þegar ég er loksins kominn í stólinn/rúmið þar sem þú situr/liggur á meðan þu gefur blóð þá lítur konan á pappírana mína og segir að ég geti ekki gefið blód og ætlar að senda mig í burtu. Ég segi henni frá öllum fyrrverandi vandræðunum sem ég hafíd haft þennan dag og hún verður að hringja öll sömu símtöl og allt svoleiðis og kemur loksins aftur og segir mér að ég megi gefa blóð. Ferlið að taka allt blóðið úr mér tók ekki nema 20 mín en allt sem skeði á undan tók u.þ.b. 2 klst þannig að það var bara mjög léttur dagur í skólanum.

Veðrið hérna í USA er bara mjög gott núna. Síðastliðnar vikur hafa verið ekkert alltof góðar. Um Spring Break var mjög gott veður og í einhvern tíma eftir það, en síðan kom skítakuldi og á miðvikudaginn síðasta snjóaði, við vorum með 7-9 tommur af snjó og urðu skólayfirvöld að senda okkur þremur klukkutímum og snemma heim úr skólanum útaf veðri. En núna er um 13 stiga hiti hérna og á að vera u.þ.b 20 stiga hiti hérna í næstu viku.

Núna er ég aftur farinn að stunda íþróttir og núna er það fótboltinn. Ekki amerískur fótbolti heldur fótbolti eins og við spilum heima á Íslandi. Það er bara létt miðað við allt hitt sem ég hef gert. Æfingarnar eru ekkert erfiðar og eru þær bara 1.5 til 2 klst á dag. Það eru 2-3 leikir í viku þannig að og eru þá 3-4 æfingar í viku með því, eða alla virka daga + laugardaga. Svo var þessi vika bara lúxus, það var engin æfing fimmtudag, föstudag eða laugardag, þannig að maður slappaði bara af.

Ég er kominn með flugmiðana heim í hendurnar, ég flýg frá Chicago til Boston 26. Júní klukkan 15:55 og frá Boston til Keflavíkur klukkan 21:30 og lendi í Keflavík klukkan 06:30 að morgni miðvikudagsins 27. Júní.

Ómar Guðbrandsson

Þann 10. Mars fór ég til Las Vegas, og það var snilld. Allt sem þú færð ekki að sjá í hinum daglega heimi, það sérðu í Las Vegas. Á hverju götuhorni sá ég konur að selja sig að kvöldi til, en á daginn þá voru hórmennirnir(pimparnir) að gefa öllum sem löbbuðu framhjá hóruspjöld. Það eru svona spjöld eins og körfuboltaspjöld, nema í staðin fyrir að hafa Michael Jordan á þeim þá eru einhverjar konur sem eru viljugar til þess að selja sig. Ég tók saman öll spjöldin sem ég fékk og taldi þau, og eru þau 60 talsins. Ég er að hugsa um að byrja að safna þessu og fara svo einhverstaðar og athuga hvort að þar sé einhver sem er viljugur til þess að bítta. Svona "ég skal gefa þer þrjár tvær fyrir þessa" Svo sá maður 70 ára gamlar konur sem eru búnar að eýða milljónum í lítaaðgerðir, brosið er fast á andlitum þeirra og skinnið á þeim er alveg fullkomlega strekkt. Einnig sá maður spilakassa allsstaðar. Hver einasti staður þar sem meira ein tvær manneskjur geta mögulega komið saman, þar er spilakassi. Það eru spilakassar á McDonalds.
Ég sá staði þar sem að þú getur bara labbað inn og gift þig, og ég sá líka stað þar sem að þú getur bara keyrt í gegn og gift þig. Svona eins og bílalúgan í Pulsuvagninum. Ég gæti haldið áfram að nefna stór skrýtna hluti sem maður sér í Las Vegas, en það væri bara efni í eina bók.

Ok hérna er svo sagan.

Um hádegi á laugardeginum 10. Mars fór ég til Moline Airport, sem er staðsettur í Moline, Illionis. Þaðan flaug ég til Atlanta Airport, sem er staðsettur í Atlanta, Georgia. Þar beið ég í 1.5 klst eftir flugvélinni til Las Vegas. Ég kom til Vegas svona um 11 leytið að kvöldi til og þegar ég var búinn að ná í farangurinn minn og farinn inn í bílinn með "bróður" mínum þá ákvaðum við að keyra The Strip, það er gatan þar sem öll hótelin og spilavítin eru, og það var geðveikt "cool". Allt sem maður sér í myndunum, öll ljósin út um allt, vatnssýningar og þetta var bara geggjað kúl. Svo þegar við vorum komnir á herstöðina þar sem "bróðir" minn á heima þá fór ég bara beint að sofa.

Næsta dag vaknaði ég og skellti mér í mollið þar sem ég fór aðeins að versla. Svo eiginlega alla dagana var ég bara að labba upp og niður The Strip og ég fór ábyggilega í hvert einasta hótel þarna og skoðaði allt inn í þeim. Hvert hótel hefur einhvað þema inn í hótelinu sínu og það var bara svalt. Svo er eitt annað um hótelin þarna. Hvað sem þú gerir inn í hótelinu, þú þarft að labba í gegnum spilavítið til þess að finna það sem þú ert að leita að. Hótelin setja heldur ekki mikið af leiðbeiningum um hótelið en það er til þess að þu villist og vonandi endir á því að eyða peningum í spilavítinu. Ceasars Palace er ábyggilega stærsta hótelið í Las Vegas og þemað þar er Róm og þegar Ceasar var konungur í Róm. Það var annað hótelið sem ég fór inn í og þar eyddi ég ábyggilega 6 klst. Það tók um 2 klst að sjá allar sýningarnar sem að þeir voru að sýna inní hótelinu, um 4 talsins, síðan eyddi ég 2 klst í það að labba um öll sýningar herbergin og ég sá eitt geðveikt bíla sýningar herbergi. -Thar höfðu þeir Ferrari, Prosche, Lamborghini og marga aðra bíla. Síðan kom að skemmtilega partinum. Ég ætlaði að fara út úr hótelinu og varð ég auðvitað að fara aftur og ganga um spilavítið sem er huge. Ég fann einhvern gang og gekk hann en hann leyddi mig bara aftur að verslununum og síðan aftur í spilavítið. Ég var búinn að standa allann daginn og var orðinn svolítið þreyttur þannig að ég fór og fékk mer sprite að drekka og settist niður. Á meðan ég sat var ég að fylgjast með fólki spila í spilakössunum og svo sá ég konu setja mikinn pening í kassann og tapa öllum peningnum, síðan kom þessi kona sem hafði staðið þarna og horft á konuna tapa öllum þessum peningi, og getiði hvað hún gerði. Hún fór í kassann og vann í fyrstu tilraun. Síðan fór ég að fylgjast með þessarri konu og hún gerði þetta  við ábyggilega allar manneskjur sem að töpuðu í kössunum og hún vann ábyggilega 50.000 krónur þennan dag. Eftir þetta þá mundi ég eftir því þegar ég sá einhvað mjög líkt atriði í einum sjónvarpsþætti. Það var í sjónvarpsþættinum Friends og vill það svo skemmtilega til að þessi þáttur af Friends átti að hafa skeð akkurat í þessu hóteli.

Caesars Palace

Daginn eftir að hafa verið í Caesars Palace þá fór ég í New York, New York, en það hótel er svalt. Þar lítur hótelið að utan eins og New York. Allar mismunandi byggingar, engin í sömu litum en þær eru allar tengdar saman. Fyrir utan er eftirlíking af frelsisstyttunni og af stærsta rússibana í New York. Síðan inn í hótelinu eru þeir með ESPN World þar sem að þú getur spilað leiki eins lengi og þú villt, það var snilld.

Eg reyndar for i thennan russibana...

Einnig fór ég á toppinn á Stratosphere hótelinu og váááááááááááááááááááá var ég lofthræddur. Standandi þarna uppá var það hræðinlegasta sem ég hef gert í lífi mínu. Á toppinum á þessu 350 metra háa hóteli eru 3 rússíbanar. Einn er svona venjulegur þar sem maður er í lest og fer upp og niður og svoleiðis og fer rússíbaninn á fleygiferð útaf hótelinu, stoppar allt í einu á endanum á teinunum þannig að fólkið er að stara niður 350 metra og öskrandi úr sér lungun. Síðan bakkar rússíbaninn og þú ferð afturá bak til baka. Svo er einn þar sem að það er turn með sæti í kring um þar sem fólk situr í og síðan fara þessi sæti upp, á fleygiferð niður og stoppa. -Thið vitið ábyggilega hvað ég er að tala um. Sá seinasti er svona eins og X-Treme sem er í Smáralind, nema hvað að þegar allir eru komnir í sætin sín þá fer tækið fram af byggingunni og fer að gera það sama og X-Treme gerir. Snúast í einhverja hringi og gera einhvað. Ég ákvað að fara ekki í rússíbanana, ábyggilega útaf lofthræðslu en ég ákvað að ljúga að sjálfum mér að ég héldi að ég myndi æla ef að ég færi þangað. Reyndar hefur það gerst. Ingvi og frænka hans, Katla, ættu að muna eftir síðasta skipti sem ég fór í einhvað tæki sem snýst í hringi. Ég ætla bara að segja ykkur eitt, það endaði ekki vel. Mér verður flögurt að hugsa um þetta.

The Stratosphere

Gedveiki!!!

Insane!!!

Ég gerði einhvað skemmtilegt í hverju einasta hóteli og nenni ég ekki að skrifa það núna þar sem það er ekki eins skemmtilegt eins og sögurnar hér að ofan.

Ég fór líka á sýninguna Mamma Mia! og var það bara helvíti góð sýning. Ég fór á sýninguna í hótelinu Mandalay Bay sem hefur fiska sýningu líka. Þar hafa þeir allar gerðir og stærðir af fiskum og hákörlum.

Þann 20. Mars fór ég á flugvöllinn í Las Vegas og átti ég að fara heim. Ég mætti 3 klst fyrir flugið mitt því að það átti að vera erfitt að komast í gegnum öryggisgæsluna en það var ekkert mál svo að ég sat og gerði ekki neitt í 2 klst. Ég fór þar sem hliðid mitt var og fóru 2 aðrar flugvélar sem fóru til sama staðar og ég var að fara á meðan ég var að bíða. Þau flug voru bara fullbókuð þannig að ég komst ekki í þaug. Þeir eiga að hleypa fólki í flugvélarnar 30 mín ádur en að flugvélin fer en þegar þeir byrja að hleypa fólki í eina flugvél þá eru 50 mín þar til að flugvélin sem ég átti að fara í fór þannig að ég hélt að þetta væri annað flug en að ég var á. Þannig  að ég fór að sofa og ranka ég við mér þegar þeir eru að segja nöfnin af fólki sem hefur 5 mín til þess að komast í flugvélina og heyrði ég nafn mitt þar. Þannig að ég fór bara í flugvélina en ég missti samt néastum því af fluginu mínu. Síðan fór ég til Atlanta og þaðan til Moline og síðan heim.

Las Vegas flugvollur

Þetta er ferðasagan mín í grófum dráttum.

Las Vegas er yndislegur staður til þess að vera á og mæli ég með því að fólk fari þangað, en samt ekki fyrr en þið eruð orðin 21 árs, því að margir staðir eru lokaðir af fyrir fólk sem hefur ekki náð 21 árs aldri. Samt er fullt af hlutum sem þú getur gert þótt að þú sért ekki orðinn 21 árs.

Ég hef setið og ritað þetta blogg í 1.5 klst og ætla ég að fara að sofa núna.

Ómar Guðbrandsson

P.S. Ég tók fullt af myndum og skrifaði ég þaer á disk en ég gleymdi honum í Las Vegas en ég mun setja myndirnar inn þegar ég fæ diskinn.

Langur tími síðan ég bloggaði síðast þannig að ég ætla henda inn einu bloggi.

Síðastliðin helgi var bara algjör snilld. Á fimmtudagsmorgninum klukkan 05:00 að staðartíma lögðum við af stað í leiðangur til Des Moines. Eftir þriggja klukkustunda akstur vorum við loksins mætt í Wells Fargo Arena þar sem "State" var haldið þetta árið. Þar vorum við til klukkan 12 og fórum við uppá hótel sem var bara snilld. Við eyddum öllum deginum í sundlauginni, pottinum og að spila billiard. Svo voru allir dagarnir svona eiginlega það sama, nema að við fórum stundum út að borða í staðin fyrir að panta pizzu. Á laugardeginum ákváðum við að hafa eina keppni á milli okkar strákanna. Sá sem var fyrstur til þess að stela 25 pennum af einu borði þarna fengi 5 dollara frá hverjum þátttakanda. Við vorum 5 þannig að sigurveigarinn fékk 20 dollara. Pennarnir sem voru þarna á borðinu voru gefins sem svona auglýsing, því að á pennanum er gefin upp heimasíða hjá einhverju fyrirtæki. Það sem var erfitt við þetta er það að konan vildi bara gefa hverri mannsekju einn penna, og þekkti hún andlit mjög vel. Einhvern veginn með miklu hæfileikum tókst mér að hafa af þessarri kona 47 penna og tel ég það mjög gott. Síðan í þessarri ferð gerðist ekkert meira spennandi þannig að ég ætla ekkert að vera að segja frá því.

Núna er kominn sá tími ársins þegar að fólk fer að hugsa um Eurovision. Ég mun mjög líklega ekki hafa þann möguleika að horfa á keppnina á þessu ári eins og ég hef gert síðastliðin 10 ár. En ég ákvað að fara á vefsíðu Ríkissjónvarpssins, www.ruv.is, og þar skellti ég mér til þess að hlusta á lögin sem íslendingum var mögulegt að velja á milli og brá mér mjög í brún. Lögin sem ég heyrði voru hreint út sagt alveg ömurleg. Ég hafði aldrei heyrt neitt af þessum lögum og ef að ég ætti að velja mitt uppáhalds lag af öllum sem ég hlustaði á þá myndi ég ekki einu sinni svara.
Núna á meðan ég var að skrifa fyrrlesinn texta þá datt mér snilldar hugmynd í hug. Ég ætla að gera eitt stykki Eurovision lag. Kannski að ég geti notað einhvað af þessum lögum sem ég, Ingvi og margir fleirri sömdum á okkar yngri árum í hljómsveitinni Græna Gæsin. Græna Gæsin hafði æfingarhússnæði að Lyngbergi 25 í Þorlákshöfn og voru æfingar oftast eftir hádegi á virkum dögum þar til að húsráðandi kom heim úr vinnu. Þar höfðum við um nóg að hljóðfærum að velja eða, eina sneril trommu, eina bongo trommu, eins strengja falskann gítar, píanó, berja með trommukjuðum á hliðina á píanóinu og skemma viðinn, og eitt ómetanlegt upptökutæki sem tók allt upp á spólur. Það væri nú gaman einhvern daginn að finna allar þessar spólur okkar, hlusta á þær og jafnvel senda eitt stykki lag í undankeppni Eurovision á árinu 2008. Hér koma svo textar úr tveimur lögum Grænu Gæsarinnar sem ég hef munað í einhver 8 ár:
              Lag #1
              Það var einu sinni kall
              Sem átti heima uppí sveit
              Hann átti gamla kú
              Sem var alltaf á beit
              Dadda radda dadda dadd da da
              Og einu sinni fór hann burt
              Og sá þá konu
              Hann spurði "Viltu vera með mer?"
              Já, já, já
              Já, já, já sagði konan
              Bless og takk fyrir mig
              Komdu heim til mín á eftir
              Sagði gamli kallinn
              Komdu þá uppí rúm að runka
              Hvað eigum við að fá okkur mörg börn?
              Bara tíu eða tuttugu
              (Svo hérna kemur svakalegt gítarsóló að mig minnir)
              - Endir

              Lag #2
              Bokki sat í brunni
              Og kissti hana Unni
              Elskaði hana Erlu
              Og gaf Kristínu perlu
              Skaut svo Baldur Búálfur upp kollinum
              Hann sagðist vera bestur
              En svo var ekki
              Og svo kom Pálmar og prumpaði.
              - Endir

Ég veit, geðveikir textar.

En ég ætla að enda þessa blogg færslu mína með því að hryggja ykkur með þeim fréttum að ég mun ábyggilega ekkert blogga næstu 2 vikur, eða þar til að ég kem heim frá Las Vegas. Þá mun ég koma með eina feit ferðasögu handa ykkur.

Ómar Guðbrandsson

Ég ætla að blogga núna þótt að ég hafi ekkert til að blogga um.

Síðast liðinn þriðjudag var annar "snowday" sem þýddi fyrir mig að það var enginn skóli. Þegar við höfum haft "snowday" þá hefur ekki verið það vont veður. Það er bara það að það er bannað að nota nagladekk í Iowa þannig að allir bílar eru á sumardekkjunum allt árið í kring. Og það er bara ágætt að þeir hafi þessa reglu því að þá fáum við að sofa út á skóladegi.

Það er enginn skóli í dag vegna þess að það er forseta dagur, ég hef ekki hugmynd um það hvort að það er þegar að einhver forseti dó eða fæddist eða hvort að þeir settu þetta í dagatalið til þess að fá fleiri frídaga. Svo næstkomandi fimmtudag og föstudag þá er heldur enginn skóli hjá mér vegna þess að ég er að fara, ásamt 89% af unglingum í Iowa, að horfa á "STATE in Wrestling". Þar verða þúsundir manna og á það eftir að vera snilld. Glíman er í gangi frá kannski 9 á morgnana til 4 eða 5 á daginn og svo er maður bara að skemmta sér í höfuðborg Iowa, Des Moines.

Svona bara til að lengja bloggið aðeins þá ætla ég að minnast á það enn og aftur að ég er að fara til Las Vegas og er niðurtalningin hafin. 19 dagar þar til að ég mun lenda á McCarran flugvellinum í Las Vegas.

Hér eru nokkrar myndir af þeim fjölmörgu sem þið getið fundið á vinstri hliðinni á síðunni. Undir Myndir.

Ómar Guðbrandsson

P.S.Ég ætla ekki að skirfa undir myndirnar. Ég veit ég var með hanakamb, en það er bara útaf því að allir hinir í fótboltaliðinu voru með einn, þeir eru bara ekki á myndunum.

Ég vill bara byrja á að benda ykkur á að ég er mjög þreyttur þannig að ef að ég er að gera einhvað mikið af stafsetningarvillum þa verður bara að hafa það.

 Núna hef ég verið í bandaríkjunum í 6 mánuði og 1 dag, og hefur þar bara verið hin fínasta reynsla. Akkurat núna á þessarri sekúndu eru 134 dagar í að ég komi heim, en það eru 11577600 sekúndur. 

Núna er kominn sá tími í lífi mínu þar sem að ég verð að taka mjög erfiða ákvörðun. Ég hef ekki hugmynd í hvaða skóla ég ætla að fara. Ég get haldið áfram í Iðnskólanum í Reykjavík og klárað rafvirkjann eða rafeindavirkjann. Ég hef þann möguleika á því að fara í FSu, en þar myndi ég mjög líklega fara á Viðskipta og Hagfræðibraut. Ég gæti farið í ML, Borgó, MK Iðnskólann í Hafnarfyrði, eða þessvegna farið í skóla í bandaríkjunum. Það sem ég er að hugsa er að mig langar að útskrifast af Stærðfræðibraut eða af Viðskipta og Hagfræðibraut, en mig langar líka að klára rafeindavirkjann. Ef ég fer aftur í Iðnskólann og klára rafeindavirkjann eða rafvirkjann þá útskrifast ég mjög líklega 20-21 árs gamall þaðan og síðan get ég farið í háskólann og klárað einhvað þar. Ef að ég fer aftur í Iðnskólann og tek 1-2 ár í viðbót og ákveð að ég vill ekki halda áfram á þeirri braut þá eru ekkert alltof margir vegir opnir. Þá er ég 20 ára og myndi ábyggilega vilja að fara í FSu á Viðskipta og Hagfræðibraut eða einhvað og verið 4 árum eldri en margir þarna í sömu fögum og ég. Hins vegar ef að ég fer í FSu og klára Viðskipta og Hagfræðibraut og vill kannski bara klára rafvirkjann þá get ég farið aftur í Idnskólann og klárað hann, en þar eru nefnilega margir 20 ára og eldri sem fóru aldrei í fjölbrautaskóla, þannig að mér myndi ekki finnast eins og að ég væri lang elstur þarna í skóla. Ég á marga vini í Iðnskólanum sem að ég væri til í að fara í skóla með aftur og svo eru eiginlega allir vinir mínir frá Þorlákshöfn í FSu. Allar þessar spurningar hafa verið að drepa mig seinustu vikur og hef ég stundum átt erfitt með svefn vegna þess að ég er að pæla of mikið í þessu.

 Í gær var MAC-tournament í ameriskrí glímu og endaði ég í 2 sæti í mínum þyngdarflokki. Ég tel það nokkuð gott þar sem að þetta er fyrsta árið sem ég stunda þessa íþrótt en margir aðrir sem ég hef keppt á móti hafa verið í þessu í 8 ár. Við munum samt halda áfram að æfa þar til 3. Mars, 2007 sem er gott fyrir mig og mun ég segja ykkur afhverju. Ég fer til Las Vegas 10. Mars, 7 dögum eftir að ég hef lokið æfingum. Knattspyrnuæfingar byrja 12. Mars, 9 dögum eftir að ég hef lokið æfingum. Allir vita að það er ekki hægt að vera á tveimur stöðum í einu þannig að það er vitað mál að ég verð að velja á milli þess að fara til Las Vegas eða að æfa knattspyrnu þar sem að þú getur ekkert tekið þer frí úr íþróttum í bandaríkjunum nema að fjölskyldumeðlimur hafi látið lífið. En þarna koma Iowa lög mér til bjargar. Samkvæmt lögum verður íþróttafólk að fá 2ja vikna frí á milli íþrótta og meiga þau ekki byrja að stunda nýja íþrótt fyrr en að loknum þessum tveimur vikum, ella skuli skólinn sæta himinháum sektum. Þannig að ég á að geta hafið æfingar þann sautjánda en þá er engin æfing. Þannig að ég missi tæknilega séð bara af einni til tveimur æfingum en þaer eru þann 19 og 20. En eins og marga mætti gruna þá hefði ég valið að fara til Las Vegas í staðin fyrir að æfa knattspyrnu. Ég myndi bara æfa tennis eða einhvað í staðin. 

Ómar Guðbrandsson

Jæja, ég ætla að segja ykkur frá því sem gerðist fyrir mig síðastliðinn föstudag.

Það byrjaði þannig að ég var að borða súpu í kvöldmat og þegar ég var svona hálfnaður í gegnum súpuna þá missti ég allt niður á hvítu peysuna mína. Ég fer og skipti um peysuna og þá sparka ég í hurðar opið og það dettur skinn af tánni á mér og þú gast séð vöðvann á tánni á mér og þetta blæddi meira en eðlilegt er. Þegar ég var búinn að stoppa blæðinguna þá var kominn tími á að fara á körfuboltaleik. Ég og David keyrum þangað og við leggjum á bílaplaninu og ég stíg út úr bílnum og flýg á hausinn því það var svo sleipt úti. Einnig var skítkalt. Svo löbbum við inní skólann og þá átta ég mig á því að ég gleymdi veskinu mínu í bílnum hans. Ég fæ lyklana af bílnum og fer og næ í veskið mitt. Svo átta ég mig á því að ég hef ekki hugmynd hvort að ég eigi að fara til hægri eða vinstri til að komast aftur að dyrunum. Svo sé ég fólk labba til hægri og ég ákveð að elta þau. Þegar við erum búin að labba dálitla vegalengd fer ég að spá í því hvort að ég hafi labbað svona langt þegar ég labbaði þarna seinast. Síðan komum við á hinn endann af þessum langa og stóra skóla þá sé ég að fólkið labbar inní einhvern bíl sem var þar og þá þurfti ég að labba alla leiðina til baka og fara inní skólann á hinni hliðinni. Þegar ég kem aftur að dyrunum þar sem maður borgar sig inn þá sé ég að ég er ekki með nema 2 dollara og kort. Þannig að ég hugsa með mér, ætti ég að hringja í einhvern og biðja þau um að lána mér 2 dollara eða ætti ég að fara í einhverja sjoppu eða finna hraðbanka. Það hvarflaði að mér að þar sem ég er í Bandaríkjunum þá hlyti ég að finna sjoppu einhverstaðar í grenndinni. Ég fer út og þegar ég kem útaf bílaplaninu, þá get ég valið á milli hægri eða vinstri aftur og síðan á minni vinstri hlið sé ég blátt ljós, sem gæti verið á skilti fyrir sjoppu eða banka eða einhvað, og ég byrja að rölta mína leið. Þegar ég kem aðeins nær skiltinu þá sé ég að þetta er heilsugæsla. Ég stoppa og ákveð að lýta í kringum mig og hugsa hvort að ég ætti að snuá við eða reyna að finna sjoppu í þessum skítakulda og snjó. Þegar ég er að spá í þessu þá sé ég annað skilti og ég sá að það var fyrir sjoppu. Ég labba yfir götuna og það er enginn göngustígur þarna niður og ég sé að það er ekki mikill snjór á grasinu þannig að ég ákveð að labba yfir grasið og kem ég ekki að hóli sem liggur niður á við og ég sé hann ekki og stíg niður og þarna á botninum er vatn og ég enda þetta á því að -standa útá miðju grasinu með snjó upp að hnjánum, í skítakulda, með blautar lappir og ekki ennþa búinn að finna sjoppu. Síðan kemst ég úr öllum snjónum og kemst í sjoppuna slysalaust. Sídan tek ég eitt nammi fer með það að kassanum, rétti konunni kortið og spyr hana hvort að hún vilja taka fram yfir. Hún segir mér að þau taki ekki kortum og ég var við það að brjálast. Ég spyr hana samt hvort að hún viti um sjoppu sem tekur við kortum eða um hraðbanka í grenndinni. Hún bendir mér á hraðbanka sem er ekkert allt of langt í burtu og ég kemst þangað slysalaust. Ef þið eruð týnd í þessarri sögu minni þá er ég staddur í hraðbankanum, blautur upp að hnjám í skítakulda úti og öndanlega langt frá skólanum þar sem körfuboltaleikurinn er. Ég ætlaði að hringja í David og biðja hann um að ná í mig en það var ekkert símasamband. Ég ákvað að hlaupa alla leiðina til baka því annars myndi ég ábyggilega deyja úr kulda. Þegar ég kominn hálfa leiðina til baka þá tek ég eftir því að það er löggubíll að keyra á eftir mér og löggunar eru að horfa á mig. Ég var klæddur í svartann jakka, með svarta húfu og hanska, og í dökkum gallabuxum. Ég var líka hlaupandi sem lét mig ekkert líta neitt allt of vel út. En löggan gerði ekki neitt þannig að ég ákvað að spila "útlendingaspilið" en með því geturðu fengið meiri hjálp hjá kennurum og hefur afsökun allavega fyrsta helminginn af árinu sem ég er hérna. Ég stoppaði þá og sagði þeim hver ég er og hvaðan ég er og að ég væri týndur og væri að leita  að þessum skóla. Þá ákváðu þessir ungu og góðu lögregluþjónar að gefa mér far til baka í skólann. Það var ábyggilega það besta sem skeði fyrir mig þetta kvöldið, að sitja aftan í lögreglubíl.

Fyrir utan þetta kvöld þá hefur allt bara gengið vel, einkunnirnar mínar eru flestar góðar og það gengur bara vel í glímunni.

Ómar Guðbrandsson

Ég ætla að láta ykkur vita að það er líffræðilega ómögulegt að losa sig við u.þ.b 10 kíló á 5 dögum. Ég gerði heiðarlega tilraun og þegar ég var búinn að losna við 5 kíló á 2 dögum þá var mér farið að lýða ógeðslega og hafði enga orku. Svo þegar þriðji dagurinn var runninn upp þá ákvað læknirinn minn, eða liðslæknirinn, að ég ætti að hætta þessu því að þetta er hreinlega ekki heilbrigt. Ég er núna búinn að ná öllum þessum kílóum aftur  því að öll þyngdin sem ég losaði mig við var eiginlega bara vatn og það að ég varla borðað í 2 daga.

Ég fór um þessa helgi að glíma og var það ekkert smá erfitt. Þar sem að ég hafði ekkert verið að æfa neitt lengi og var í engu formi því hnéð á mér er alltaf einhvað að bilast, en ég fór þar og keppti á móti 4 einstaklingum. Ég vann 2 og tapaði 2 og var það betra en ég hafði hugsað mér. Þessir 2 sem ég tapaði fyrir voru um 130-140 kíló. Þeir báðir átu mig lifandi og átti ég ekki líffræðilegann möguleika á því að vinna. Ég reyndi að gera einhvað við þá en ég gat bara ekki hreyft þá sama hvað ég gerði. Ég er líka hættur að lyfta vegna þess að við gerum venjulega svo margar lyftingar með löppunum og hnéð á mér verður að fá að lagast svo að þeir ákváðu að taka mig úr lyftingum.

Stundataflan mín er snilld, því að hún er þannig byggð að ég þarf aldrei að gera neina heimavinnu því að ég er alltaf með gat fyrir tímana sem eru með mikla heimavinnu og geri ég heimavinnuna í gatinu.

Núna styttist með hverjum deginum í það að ég fari til Las Vegas. Það verður ábyggilega ekkert smá gaman. Ég bókaði miðana í dag og mun ég fara þangað 10. Mars og koma aftur 20. Mars en það er þegar við höfum SPRING BREAK.

Þar ætla ég að labba niður The Strip

Kíkja inní einhver flott hótel.

Svo ætla ég að gera það sem hún móðir mín sagði mér að gera, fara á söngleikinn Mamma Mia.

Ómar Guðbrandsson

Núna ætla ég að rita mitt fyrsta blogg á árinu 2007.

Áramótin voru nú bara ágæt. Ekkert eins og á íslandi en ég lifði það af. Fór í einhvað partý um hálf tíu leitið og þar horfðum við á sjónvarpið þegar kúlan fór niður í New York. Ég var þar til u.þ.b. 5 um nóttina, var farinn að sofa um hálf 6 og mætti ferskur á æfingu klukkan hálf 9, sem var 3.5 klst og reyndist vera ein erfiðasta æfing ársins en ég lifði.

Ég er ennþá 7-1 þar sem ég er ekki búinn að glíma síðan 9. desember, en það er útaf því að ég er búinn að vera í einhverjum vandræðum með hnéð á mér. Ég er að fara að glíma aftur 18. janúar og er ég með eitt erfitt verkefni fyrir höndum. Ég veg núna 235 pund og ég þarf að vera 215 pund fyrir fimmtudaginn. Sem sagt ég þarf að missa 9.1 kíló á 5 dögum, það verður ágætt að sjá hvernig það endar. Svelting næstu 5 daga.

Stundataflan mín er bara mjög góð. Fyrir ykkur sem ekki vita þá erum við með A & B daga. A og B skiptast á annanhvern dag. Ef að A dagur er á mánudegi þá er B dagur á þriðjudegi og svo framvegis.

A dagur                              B dagur
-Gat-                                -Gat-
Ceramics*                            Saga
Sálfræði                             Sálfræði
Enska                                Bókfærsla
Business Management**                Stærðfræði

*Ceramics er svonaeins og allir hafa séð. Það er diskur að snúast með leir á honum og þú notar hendurnar á þér til þess að búa til bolla eða einhvað annað.
**Business Management er fag þar sem við erum að stjórna fyrirtækjum en bara á pappírum.

Ég er búinn að setja inn fullt af myndum og mun setja inn fleirri næstu daga. Ég er ekki búinn að setja neinn texta eða nöfn undir myndirnar en ég mun ábyggilega gera það einhvern daginn.

http://www.picturetrail.com/gudbrandsson

http://www.picturetrail.com/gudbrandsson2

Ómar Guðbrandsson

     Núna er kominn tími til að henda inn síðasta bloggi mínu á árinu 2006 enda má ekki tæpara standa.

     Jólin eru búin hérna hjá mér. Ég get nú bara hreint út sagt að þau voru ekkert skemmtileg. Hérna var enginn snjór, allar útvarpsstöðvar hættu að spila jólalög 15. desember þannig að maður var í engu jólastuði og síðast en ekki síst þá var ég ekki að vinna í Rás á þorláksmessu, en það er hefð að vinna í Rás á þorláksmessu. Á aðfangadag var ekki sýnt sömu leiðinlegu teiknimyndirnar á Stöð 2, jólasveinninn kom ekki með pakka, ég fékk reyndar pakkann sendann en það er ekki það sama, ég keyrði ekki um með mömmu til þess að afhenda jólakort um Þorlákshöfn (sama hversu óskemmtilegt það er þá er það bara einn af þessum hlutum sem ég geri alltaf), enginn hamborgarhryggur, og til þess að toppa þetta allt þá var ekki opnað pakkana að kveldi aðfangadags heldur að morgni jóladags. Þetta er allt eitt stórt samsæri. Þegar ég var að opna pakkana á 25. desember þá var þetta ekki eins og jól, heldur bara eins og að fólk sé að gefa þér pakka bara vegna þess að því fannst eins og að gefa pakka, en það er alltaf fínt að fá pakka bara útaf engu.

     Ég veit að ég er búinn að nefna þetta áður en við fórum í jólafrí 22. desember, hneyksli, og förum við aftur í skólann 4. janúar. 26. desember fórum við aftur að æfa og var það viðbjóður því 26, 27 og 28 æfðum við tvisvar á dag. Á 29. var æfing klukkan 6 og æfðum við til 8:30 og svo frá 9-3 var ég að dæma milljón körfuboltaleiki, leikir hjá einhverjum smákrökkum sem kunna ekki að spila, og ég myndi nú ekki segja að ég kunni einhvað heldur að dæma. Þetta var lengsti dagur lífs míns og þegar ég kom heim þá fór ég beint að sofa og svaf til 7 næsta morgunn, en þá var tími til kominn til þess að fara á æfingu. Við sleppum við æfingu í dag og er það ekki vegna þess að það er gamlársdagur, heldur vegna þess að það er sunnudagur. Á morgun er mánudagur og það þýðir að það er æfing og við fáum ekki frí. Það breytir þá engu máli hvort að það sé nýársdagur eða einhvað, bara svo lengi að það sé ekki sunnudagur eða jóladagur þá henda þeir inn æfingum alveg á fullu. Og til þess að toppa þetta allt af þá er hún klukkan 8:30 að morgni til. Þeir, þegar ég tala um "þeir" þá er ég að tala um þjálfarana, gátu ekki fundið það í sínum frostnu hjörtum að færa æfinguna tímalega séð, það eina sem þeir gátu fundið í köldum hjörtum sínum var það að ef að við myndum ekki hætta að væla þá myndum við hafa tvær æfingar þennan dag. Eina ástæðan fyrir öllu þessu sem ég get fundið er sú að ekkert kemur á milli ameríkana og íþróttanna þeirra.

     Það er bannað að skjóta upp flugeldum hérna í Iowa sem þýðir að allt sem ég geri nálægt flugeldum á þessu ári er að horfa á fréttir á visir.is og sjá vonandi einhverja flugelda fara á loft. Reyndar tóku foreldrar vina minna sig saman, fóru í einhvað annað fylki og keyptu flugelda og svo héldu þau flugeldasýningu fyrir mig í gærkvöldi því að þau vissu að ég myndi sakna flugeldanna. Engin brenna, engin flugeldasýning, engir flugeldar fyrir sjálfann mig(ekki einu sinni kínverjabelti eða froskur) enginn kalkúnn og ekkert áramótaskaup. Það eina sem ég fæ er að vera heima og vona að þeir setji áramótaskaupið á netið, kannski kíki ég einhvað út en getiði hvað ég þar-f að fara á æfingu þannig að ég þarf að fara snemma að sofa.

     Annars er bara allt ágætt að frétta af mér. Ég var veikur vikuna fyrir lokaprófin og missti af prófum í öllum fögum og alla prófavikuna var ég að fara í skólann klukkan 6 á morgnana til þess að taka prófin sem ég missti af. Bádár þessar vikur mátti ég ekkert borða nema kjúklingasúpu og var það ekki fyrr en að morgni 24. desember að ég mátti fara að borða venjulegan mat, en það bjargaði jólamatnum hjá mér.

     Ég er orðinn alltof þreyttur á því að sitja hérna og blogga þannig að ég ælta að halda áfram að horfa á Kryddsíldina á visir.is. Fyrir ykkur sem eruð skiptinemar fariði á visir.is og horfiði á VefTV en það hefur bjargað lífi mínu stundum þegar ég er þreyttur á því að heyra ekkert annað en ensku allann daginn.

Ætla ekki að hafa þetta lengra á árinu 2006.

Ómar Guðbrandsson